01.10.2018

Βρες το χρόνο να ζήσεις αυτά που πραγματικά θες

Χθες πήγα ν ακούσω μουσική. Δυο εμβληματικά έργα του Μάνου Χατζιδάκι, το Χαμόγελο της Τζοκόντας και τον Μεγάλο Ερωτικό. Εξασφάλισα τη θέση την τελευταία στιγμή μέ άγχος και αγωνία αν τελικά καταφέρω ν ακούσω ένα από τα αγαπημένα μου έργα. Όμως το είχα τόσο ανάγκη ν ακούσω αυτή τη μουσική. Καμμιά αναποδιά δεν στάθηκε εμπόδιο σ αυτό. Η βροχή, το ότι βρισκόμουν στην άλλη άκρη της Αθήνας, ότι δεν είχα προλάβει να φάω μεσημεριανό αν και Κυριακή και ότι έπρεπε να ολοκληρώσω κάποια κείμενα για τη δουλειά μου. Πήρα ένα ψητό καλαμπόκι απ το δρόμο, έγραψα μέσα στο ταξί στο κινητό μου και στέγνωσα το σακάκι μου απ το νερό της βροχής απλώνοντας το στο διπλανό κάθισμα. Έφτασα σαν τον τρελό στο καινούργιο κτίριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής λίγα λεπτά πριν κλείσουν οι πόρτες. Έτρεξα στη θέση μου, πήρα μια βαθιά ανάσα και έπεισα τον εαυτό μου ότι είμαι χαρούμενος που τα κατάφερα. Η μουσική άρχισε να αγκαλιάζει το χώρο κι εγώ έπρεπε να κατεβάσω το διακόπτη κάθε σκέψης. Έπρεπε να πάψω να σκέφτομαι τι έχω να κάνω αύριο, γιατί παρεξηγήθηκα μ ένα φίλο μου το πρωί της ίδια μέρας, αν θα προχωρήσουν με τους ρυθμούς που θέλω οι διαδικασίες για την καινούργια εκπομπή που ετοιμάζω στην τηλεόραση, πόσα λεφτά θα μου μείνουν πληρώνοντας την τρίτη και τελευταία δόση της εφορίας και πολλά άλλα... Ε, λοιπόν το μυαλό είναι ένα πολυμήχανο εργαλείο. Αν όμως του δώσεις εντολή να πάψει να σκέφτεται, πιστέψτε το κάνει. Για πότε χάθηκα μέσα στο κόκκινο βελούδο της θέση μου, κάρφωσα το βλέμμα μου σ αυτό της Μόνα Λίζα το πορτρέτο της οποίας δέσποζε πάνω από τους μουσικούς, ούτε που το κατάλαβα. Άφησα τη μουσική να με ταξιδέψει στα παιδικά μου ακούσματα, να γιατρέψει την ψυχή μου και να αδειάσει για δύο ώρες το μυαλό μου. Έτσι απλά, συνειδητοποίησα ότι είναι πλέον αναγκαίο να ζούμε το τώρα, να βρίσκουμε πάση θυσία χρόνο για να κάνουμε αυτά που μας ευχαριστούν και γεμίζουν την ψυχή μας συναισθήματα. Αυτό που έχουμε περισσότερο ανάγκη, καθώς ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει δομηθεί για να αδειάζει την ψυχή μας από τα συναισθήματα και να μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε μόνο με τη λογική πως θα γεμίσουμε την ανία μας και το πορτοφόλι μας για να επιβιώσουμε - η αλήθεια - είναι σε δύσκολους καιρούς. Όμως δεν υπάρχουν δικαιολογίες πια. Ζήσε αυτά που σ ευχαριστούν. Μην τα αναβάλεις για αύριο. Το αύριο είναι τόσο κοντά όσο οι στιγμές σου.

Recent Posts